Spacery po lesie

  Znajdujący się w sąsiedztwie las zachęca do spacerów. Jeśli ktoś nie lubi tłumów nierozgarniętych turystów błądzących po ścieżkach i robiących zdjęć pierwszemu lepszemu krzaczkowi, to jest to miejsce w sam raz dla niego. 

 Jeszcze żeby mieć pewność, że nikogo się nie spotka, można zboczyć z głównej drogi w przysłowiowe krzaki. Jeśli nie boimy się, że poprzyczepiają się do nas kleszcze lub inne gryzące insekty. Zwierząt tu też jak na lekarstwo. To znaczy podobno pełno jest tutaj dzików, saren, lisów czy bażantów, ale one niezwykle skutecznie unikają towarzystwa, chodząc własnymi ścieżkami. Czasem tylko jakiś nierozgarnięty lis wyskoczy nam znienacka na drogę, by po paru sekundach z powrotem wskoczyć w krzaki, sam jakby zdziwiony własną gafą. O świcie natomiast słychać spod lasu i spomiędzy pól bażanty. Ich okrzyk jest zawsze połączony z trzepotem ich skrzydeł. Jest to lepsze niż budzik budzący do pracy.

 Samotne spacery po tym lesie potrafią wywołać niepokój. Nawet wiosną i latem. Można się poczuć obserwowanym. Pewnie to jakiś zwierz przygląda nam się ze swojej kryjówki, zdziwiony co za człek się tutaj błąka. Tak sobie najprościej to wytłumaczyć, bo jest to najbardziej uspokajająca leśnego spacerowicza wersja. 

 Jest dużo gorzej, kiedy ktoś się nasłuchał wcześniej tutejszych opowieści. I chociaż zdecydowana większość z nich to pewnie bajdurzenia wymyślone na potrzeby chwili, to niektóre potrafią wywołać lekki dreszczyk, zwłaszcza kiedy już wyląduje się samotnie na spacerze w lesie. 

 Szczególny niepokój czuć w miejscu, gdzie znajdują się pozostałości po domku leśnika. Nawet nie pozostałości, bo domek nadal ma ściany, dach, i tylko wybite okna i brak drzwi przypominają, że od ponad 20 lat nikt tutaj nie zawitał w celach zamieszkania. Podobno po pewnej burzowej, lipcowej nocy ówczesny leśnik zapowiedział swoim przełożonym w urzędzie, że jego noga więcej tutaj nie postanie. Na liczne pytania dlaczego taka a nie inna decyzja, nie chciał odpowiedzieć. W każdym razie leśnik zaczął urzędować w całkiem innym miejscu, a domek stopniowo popadał w coraz większą ruinę. 

 W środku zostały tylko połamane drewniane krzesła, przewrócony stół, sztuczne kwiatki porozrzucane po podłodze, kilka świętych obrazków pozawieszanych na ścianach... Nic szczególnego ani specjalnie przerażającego, a jednak człowieka przeszywa dreszcz kiedy znajdzie się obok ruin domku. I prawdę powiedziawszy marzy tylko o tym, żeby jak najszybciej stamtąd odejść. 

 Innym miejscem, gdzie można poczuć się nieswojo, są pozostałości po miejscowej strażnicy rycerskiej. To znaczy w dzień jest wszystko w najlepszym porządku, można się nawet zachwycić jak to ładnie tutaj wygląda itp itp... Kiedy zmierzcha, a człowiek się tu zabłąka, robi się mniej ciekawie. Chyba sama obecność w takim miejscu robi to niesamowite wrażenie. Bo ze strażnicą nie są związane żadne straszne legendy o duchu mścicielu czy nieszczęśliwych kochankach. Ba, podobno jest duch, ale duch skąpiradła, który pilnuje swoich skarbów. Oczywiście żyjemy w XXI wieku, byli tu nie raz badacze, i żadnych skarbów (ani ducha) nie znaleźli. Ale mimo obecność człowieka przy strażnicy gdy zapada zmrok robi swoje. Żeby stąd wrócić do ''cywilizacji'' trzeba przejść po ciemku przez las. Takie przechadzki tylko dla ludzi o mocnych nerwach.