Chodziłem tam na grzyby...

  Dziwna sprawa. Niby spokojne, sierpniowe popołudnie. Godzina może szesnasta. Siedzimy w kuchni i rozmawiamy o przysłowiowej ''d... Maryny''. I tu nagle wpadła w ucho taka historia. 

 -Kiedyś tutaj... to wszystko było inaczej - starszy Pan zamyślił się na parę chwil. - To nie wyglądało tak jak teraz. 

-Kiedyś, to znaczy kiedy? - wzruszyłem ramionami. 

-Przed wojną. 

-Ale pan przecież tego nie może pamiętać. Urodził się pan po wojnie. 

-Idź do mojej siostry i zapytaj więc - obruszył się Pan. 

 Siostra urodziła się w 1941, więc też raczej tych czasów nie pamięta. Co najwyżej z opowiadań. 

-Tam gdzie chodzisz na spacery nie było kiedyś takich lasów - kontynuuje Pan. - Teraz wszystko zarosło... Nie było tych krzaków... 

-O których lasach pan dokładnie mówi? 

-Jakbyś szedł tą drogą ze wsi w stronę krzyża. Mijasz krzyż, wchodzisz w las, i idziesz jeszcze kawałek...

-Tam gdzie jest ta woda cały czas? - chce się upewnić. 

-Tak, tam! Właśnie tam... Kiedyś tam był dom rodzinny. Mieszkało tam małżeństwo z trójką dzieci...

 Muszę sobie przypomnieć to miejsce. Znam je faktycznie, jesienią chodzę tam w niedzielne poranki na grzyby. Ale nie pamiętam żadnych ruin czy pozostałości po wspominanym domu. 

-...i żyli sobie spokojnie jak przykazano - opowiada mi dalej Pan. Wstawił wodę w czajniku. Chyba będziemy pić późno popołudniową kawę.  - Aż pewnego razu przyszli te zbóje...

-Jakie zbóje? - przerywam. Zaintrygowała mnie ta opowieść. 

-Tu z sąsiedniej wsi! Takie rozbójniki były, że nawet w dzień napadali na ludzi!... Przyszli któregoś wieczoru i wymordowali całą rodzinę! Tylko jedna, najstarsza córka się uchowała, bo była wtedy tutaj we wsi u koleżanki... A tamci przyszli, zamordowali, ukradli co się dało i podpalili dom... 

-I co było później? Złapali ich? 

-A skąd! To nie były te czasy co teraz! 

-To kiedy to było?

-Przed wojną jeszcze. Ojciec mi opowiadał o tym... Tamta dziewczyna co przeżyła wyjechała do innej miasta. Zabrała co mogła i co zostało, a czego nie miała to dostała od dobrych ludzi. Podobno długo chodziła po tamtych zgliszczach... 

-To były dziwne czasy - aż mną wstrząsnęło. Nie codziennie słyszy się takie historie. - Szkoda, że nic tam nie zostało po tamtym domu. 

-Jakbyś dobrze poszukał to znalazłbyś fundamenty. Ale po co tam chodzić i szukać? Należy dać spokój zmarłym... Jeszcze byś co zobaczył...

-Co zobaczył? - byłem tam tyle razy i nigdy nic nie widziałem. Raz mnie kleszcze prze atakowały tylko. 

 Pan machnął ręką. 

-Chcesz to pójdę tam kiedy z tobą - odezwał się po chwili.

-Za niedługo jesień, fajnie się będzie tam przejść... 

-Ale pójdziemy w dzień, nie mam zamiaru się tam włóczyć po nocy...

-Ja też nie - zaręczam. Tylko raz byłem w tych lasach późnym wieczorem, i to nie tak daleko. Zbierałem szyszki i liście koło Strażnicy. 

 Świeżo zalany wodą kubek z kawą stanął przede mną.

-No to jesteśmy umówieni.