Nocne odwiedziny... Niekoniecznie miłe

  Zmora  to istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Tyle o tym zjawisku mówi internetowa ''kopalnia wiedzy'', czyli Wikipedia. 

 Zmorą można było być za życia, i to całkiem nieświadomie. Dusza osoby pełnej złości i gniewu mogła nocą odłączać się od ciała, by się na kimś zemścić. Ryzyko przeistoczenia się w zmorę było duże, gdy było się siódmą córką danego małżeństwa, miało różnokolorowe oczy lub na przykład zrośniętą brew. Dusze ludzi skrzywdzonych, potępionych też mogły stać się zmorami. Warto wiedzieć, że demony te dręczyły nie tylko ludzi. Według niektórych wierzeń istniały też między innymi zmory wypijające soki z drzew czy duszące kamienie.

 Wygląd zmory nie jest pewny, ale zazwyczaj przedstawiano ją jako mroczną istotę w ludzkiej postaci. Czasami przypominała stwora na kształt zombie, innym razem czarną pustkę lub potwora zbliżonego do wampira. Różnorodność postaci wynika z przekonania, że zmora przybiera formę koszmaru swojej ofiary.

 Aby jeszcze bardziej skomplikować sprawę, zmory są zmiennokształtne, podobnie jak wiele demonów i bogów w mitologii słowiańskiej. Mogą być zwierzętami, takimi jak koty, kuny, żaby, myszy, a nawet przedmiotami nieożywionymi, takimi jak słoma. Z tą wiarą łączy się przekonanie, że zmorę można było oszukać, umieszczając w łóżku słomę. Słomiany manekin skutecznie zastępował domownika, który spał bezpiecznie w innym miejscu.

 Za dnia zmora wyglądała tak jak wszyscy, ale istniały pewne sposoby, aby ją rozpoznać. I tak znakami, które wskazywały, iż osoba zamienia się nocą, miały być czarne zrośnięte nad nosem brwi, mizerny wygląd, jak mówią sama skóra i kości, blada lub żółta cera. Często za zmory uważano osoby, które miały kłopoty ze słuchem czy z mową.

 Najskuteczniejszym sposobem dowiedzenia się kto jest zmorą, było jej złapanie. Najeżało ją schwytać i trzymać do rana, wtedy zmieni się w swoją ludzką postać. Lecz gdy jest jako zmora, nie można się było do niej odzywać i stać spokojnie, nie zwracać uwagi na jej prośby o wypuszczenie.

 Niekiedy zmora dawała się przekupić. Wystarczyło jej obiecać, słodycze, garnek miodu, chleba z masłem albo dobrego kołacza. Na znak zgody odstępowała od duszenia i zjawiała się następnego dnia po obiecany smakołyk.