Bromierzyk – wieś, która nie chce umrzeć

 Są w Polsce miejsca, o których mówi się szeptem, jakby samo wypowiedzenie ich nazwy mogło przywołać coś, co lepiej zostawić w spokoju. Bromierzyk, niegdyś niewielka wieś w samym sercu Kampinosu, jest jednym z nich. Na mapach oficjalnie istnieje, choć dziś próżno szukać tam gwaru gospodarstw czy śladów zwykłego życia. Zamiast tego wędrowca witają zarośnięte ruiny, stara kapliczka i wszechobecna cisza, w której nietrudno dosłyszeć echa dawnych tragedii.

 To właśnie tutaj miała narodzić się legenda o „wsi wisielców”. Skąd taka nazwa? Według opowieści, okolica od dawna przyciągała ludzi targanych rozpaczą. Mówiono, że w gęstych kampinoskich lasach wielu wybierało najciemniejszy z możliwych finałów swojego życia... Z czasem wieść rozeszła się szeroko i Bromierzyk zyskał reputację miejsca przeklętego, gdzie drzewa same zdają się kusić rozchwiane dusze.

 Ale to dopiero początek opowieści. Starsi mieszkańcy okolicznych wsi wspominali o cichych jękach niosących się znad ruin, o koniu, który pojawia się znienacka i znika w mgnieniu oka, czy o krowie, której dźwięk łańcucha rozlega się w ciemnościach, choć nikt jej nigdy nie widział. Była też historia dziewczynki, której życie miało zakończyć się w dramatycznych okolicznościach dokładnie tam, gdzie stoi kapliczka św. Teresy. Wewnątrz kapliczki miało ponoć wisieć jej zdjęcie, ale takie, które dziwnie się zmieniało, jakby twarz dziecka z każdą wizytą stawała się starsza.

 Wojna i powojenne losy Bromierzyka dodały opowieściom nowych tonów grozy. Mówi się o egzekucjach i gwałtach, o trupach zakopywanych naprędce, o widmach błąkających się wśród drzew. I choć trudno znaleźć historyczne potwierdzenia tych wydarzeń, legenda urosła tak bardzo, że żyje własnym życiem. Pamięć o prawdziwych ludziach i ich codziennym wysiłku przyćmiły duchy i szepty.

 Dziś Bromierzyk to formalnie nieistniejąca wieś. Zabudowania zostały wyburzone, ziemie włączono do Kampinoskiego Parku Narodowego, a miejsce powoli zarasta lasem. Wciąż jednak stoi kapliczka, świadek czasów, które minęły, i punkt centralny wszystkich historii. Przyciąga ciekawskich, amatorów grozy, fotografów i poszukiwaczy duchów. Niektórzy twierdzą, że silniki samochodów gasną tu bez powodu, inni upierają się, że widzieli coś, czego nie sposób wyjaśnić...

 Czy naprawdę straszy? A może to jedynie magia sugestii, która sprawia, że każdy skrzyp gałęzi i każdy podmuch wiatru urasta do rangi czegoś nadnaturalnego? Bromierzyk pozostaje w tym sensie niezwykłym laboratorium ludzkiej wyobraźni. Wieś, która zniknęła z powierzchni ziemi, ale nie zniknęła z pamięci. Miejsce, które nawet w swoim opuszczeniu wciąż żyje... W legendach, w dreszczach na plecach i w pytaniu, które zawsze powraca: czy tam naprawdę coś jest?