Uśmiech, którego nikt nie zapomina. Zagadka Indrida Colda

 Są takie historie, które wślizgują się w naszą wyobraźnię i zostają tam na długo, nie dlatego, że brzmią wiarygodnie, ale dlatego, że są po prostu zbyt dziwne, by je zignorować. Jedną z nich jest opowieść o Indridzie Coldzie, znanym również jako The Smiling Man. To postać, która od ponad pół wieku błąka się po amerykańskim folklorze, balansując gdzieś pomiędzy ufologią, miejską legendą a grozą rodem z nocnych koszmarów.

 Najbardziej znanym świadkiem, który miał z nim kontakt, był Woodrow Derenberger z Wirginii Zachodniej. W listopadzie 1966 roku podczas jazdy drogą krajową miał zatrzymać się, gdy obok jego samochodu pojawił się dziwny pojazd. Z niego wysiadła istota przypominająca człowieka. Była wysoka, schludnie ubrana w błyszczący garnitur, z niezmiennym, szerokim uśmiechem. Co najdziwniejsze, Indrid Cold, bo tak się przedstawił, nie mówił, lecz komunikował się telepatycznie. Powiedział Derenbergerowi, że pochodzi z miejsca o nazwie Lanulos, i że jego celem jest obserwowanie ludzi.

 Indrid Cold

 Derenberger nie był jedyny. W tym samym czasie mieszkańcy Point Pleasant i Parkersburga donosili o spotkaniach z dziwnymi, nienaturalnie uśmiechniętymi mężczyznami, którzy zadawali pytania o ludzkie zwyczaje. Niektórzy świadkowie wspominali o tym, że te istoty poruszały się w sposób nieludzko płynny, inni natomiast twierdzili, że wokół nich panowała dziwna cisza, jakby świat nagle wstrzymywał oddech.

 Warto przypomnieć, że ta historia pojawia się na tle fali obserwacji tajemniczego Mothmana, „Człowieka Ćmy”, który w tym samym okresie miał pojawiać się w okolicy. Dla jednych Indrid Cold był więc częścią większego, ufologicznego fenomenu, a dla innych kolejnym wcieleniem miejskiej legendy o dziwnych postaciach nawiedzających odludne miejsca.

 Nie bez powodu motyw ten trafił również do kultury popularnej. W filmie „Przepowiednia”, opartym na książce Johna A. Keela, postać Indrida Colda odgrywa istotną rolę. To właśnie on, poprzez enigmatyczne rozmowy telefoniczne, przekazuje bohaterowi przestrogi i wizje, które prowadzą do dramatycznego finału. W tym wydaniu Indrid Cold nie jest już tylko uśmiechniętym przybyszem w garniturze. Staje się niemal uosobieniem fatum, zwiastunem katastrofy.

 Czym zatem jest fenomen Indrida Colda? Psychologowie powiedzą: projekcja lęków i autosugestia. Ufologowie dodadzą: klasyczny przykład kontaktu trzeciego stopnia. A folkloryści przypomną, że każda epoka ma swojego „demona w progu” , czyli postać, która balansuje pomiędzy znanym a nieznanym. I może właśnie dlatego opowieść o wiecznie uśmiechniętym człowieku w garniturze tak mocno wryła się w zbiorową pamięć. Bo jeśli kiedykolwiek spotkamy w nocy kogoś, kto patrzy na nas z nieustannym, zimnym uśmiechem, będziemy już wiedzieć, jakie imię niesie ten cień.