Ogień dla zapomnianych

 Na samym skraju starego cmentarza, gdzie ścieżki dawno zarosły mchem, a żelazne krzyże pochyliły się jakby zmęczone upływem lat, znajdował się grób bez imienia. Kamienna płyta była pęknięta, litery starte przez deszcz i wiatr. Nikt nie pamiętał, kto tam spoczywał. Nikt nie przynosił kwiatów ani zniczy.

 Starsze kobiety z pobliskiej wsi mówiły, że nocą z tego miejsca unosi się chłodna mgła o kształcie ludzkiej sylwetki. Czasem ktoś wracający z wieczornej mszy słyszał szept. Miał być cichy, żałosny, trochę jakby ktoś prosił: „Zapamiętaj mnie…”. Początkowo nikt nie wierzył w ploty i bajania, ale le potem zaczęły się dziwne rzeczy.

 Zimny powiew w środku bezwietrznej nocy. Dźwięk kroków na żwirze, choć cmentarz był pusty. I to dziwne uczucie. Ciężkie, niepokojące, jakby ktoś stał tuż za plecami. Ludzie zaczęli omijać tamten zakątek szerokim łukiem. Nawet grabarz niechętnie tam zaglądał.

 Aż pewnego dnia, w wigilię Wszystkich Świętych, przyszła tam młoda kobieta. Przyjechała odwiedzić groby dalszej rodziny, ale zabłądziła wśród starych alejek. Kiedy zatrzymała się, żeby rozejrzeć, zobaczyła opuszczony grób z pękniętym krzyżem. Coś ją poruszyło. Może to, że każdy inny nagrobek lśnił od światełek, a ten jeden tonął w ciemności.

 Ze swojej torby wyjęła dodatkowy znicz, który zawsze nosiła „na wszelki wypadek”. Zapaliła go i postawiła na kamiennej płycie. Płomień zadrżał, ale nie zgasł. W tej samej chwili kobieta poczuła delikatne muśnięcie powietrza, jakby ktoś przeszedł tuż obok niej. A potem... zapach fiołków.

 Od tamtej nocy zjawa przestała się pojawiać. Nie było już szeptów, zimnych podmuchów ani odgłosów kroków. Grabarz mówił potem, że od tego dnia w tamtym miejscu panuje spokój „jakby wreszcie ktoś odnalazł drogę do światła”.

 Nikt nie wie do tej pory, kim był człowiek pochowany w tym zapomnianym grobie. Ale każdego roku, 1 listopada, ktoś anonimowo zostawia tam świeży znicz. Niektórzy mówią, że to ta sama kobieta, która wtedy zwróciła uwagę na zapomniany grób. Inni, że to tylko gest wdzięczności… ducha, który wreszcie zaznał spokoju.