Styczeń i cisza, która nie jest pusta.

 Styczeń ma w sobie coś, czego nie da się opisać jednym słowem, bo nie jest ani tylko zimą, ani tylko początkiem, ani tylko pustką po świętach. To miesiąc, w którym cisza nie oznacza braku dźwięków, lecz ich inne znaczenie, bo nagle zaczynamy słyszeć to, co przez resztę roku ginie pod warstwą codziennego hałasu. Domy skrzypią wyraźniej, wiatr zdaje się krążyć dłużej wokół ścian, a noc potrafi mieć ciężar, który trudno zrzucić jednym zapalonym światłem. W styczniu cisza nie uspokaja, ona raczej uczy uważności, zmusza do zatrzymania się i słuchania, nawet jeśli nie bardzo chcemy.

 To właśnie w tym czasie wiele osób zaczyna mówić, że coś się zmieniło, choć nie potrafią wskazać konkretu. Nie ma jednego momentu, w którym wydarza się coś nadzwyczajnego, nie ma nagłego trzasku ani dramatycznego znaku, jest raczej wrażenie obecności czegoś, co zawsze było w tle, ale dopiero teraz wyszło na pierwszy plan. Styczeń nie przynosi strachu wprost, on raczej podsuwa pytania, których zwykle nie zadajemy, bo latem i jesienią łatwiej je zagłuszyć. Kiedy dni są krótkie, a wieczory długie i nieruchome, myśli zaczynają krążyć wolniej, ale też głębiej, jakby same szukały szczelin, przez które mogą się wymknąć spod kontroli.

 Dawniej mówiono, że to czas graniczny, moment zawieszenia pomiędzy tym, co było, a tym, co dopiero się wydarzy. Stary rok już odszedł, nowy jeszcze się nie rozpędził, a człowiek zostaje sam z przestrzenią pomiędzy, która nie lubi być pusta. W tej przestrzeni rodziły się opowieści o duchach, znakach i szeptach, które nie miały źródła, ale miały sens, bo pomagały nazwać niepokój, który pojawiał się bez zaproszenia. Nie chodziło o straszenie, raczej o próbę zrozumienia, dlaczego w styczniu łatwiej poczuć, że świat nie kończy się na tym, co widać.

 Cisza stycznia bywa gęsta, niemal materialna, jakby można było ją kroić nożem i zostawiać ślady na powietrzu. Jest inna niż cisza letniego poranka i inna niż jesienne wieczory, bo niesie w sobie coś z oczekiwania, ale też z rezygnacji. To cisza, w której łatwiej usłyszeć własne myśli, ale też łatwiej pomylić je z czymś obcym, z podszeptem, który nie do końca brzmi jak nasz. Może dlatego właśnie w styczniu tak wiele relacji o dziwnych odczuciach zaczyna się od zdania, że wszystko było normalnie, aż nagle pojawiło się wrażenie, że ktoś jeszcze jest w pokoju.

Ten miesiąc nie potrzebuje ciemnych lasów ani opuszczonych domów, żeby działać na wyobraźnię. Wystarczy zwykła kuchnia po zmroku, cichy korytarz, okno, za którym śnieg tłumi dźwięki zamiast je odbijać. Styczeń pokazuje, że to, co paranormalne, nie zawsze przychodzi z hukiem i dramatem, czasem pojawia się jako delikatne przesunięcie nastroju, jako myśl, która nie daje spokoju, jako cisza, która zamiast uspokajać, zaczyna zadawać pytania. I być może właśnie dlatego jest to jeden z tych miesięcy, w których najłatwiej uwierzyć, że świat ma drugie dno, a to, czego nie widzimy, wcale nie musi być puste.