Majowe Ognie i Cienista Strona Bealltainn

 Noc Walpurgii oraz celtyckie święto Bealltainn oznaczają początek jasnej połowy roku. Wybuch zieleni i pierwsze ciepłe dni usypiają naszą czujność, a przecież w tradycji ludowej maj był miesiącem równie niebezpiecznym co listopad. Zgodnie z wierzeniami dawnych ludów Europy, granica oddzielająca nasz świat od krainy zaświatów stawała się w tym czasie cienka niczym pajęczyna.

 Zastanawialiście się kiedyś nad powodem przedziwnej ciszy, która zapada w majowe noce. To nie jest spokojny sen natury, lecz pełne napięcia oczekiwanie. Znakomity irlandzki folklorysta Kevin Danaher w swojej książce The Year in Ireland bardzo szczegółowo opisał, dlaczego maj wywoływał u naszych przodków głęboki lęk. Był to czas największej aktywności aos si, czyli celtyckich odpowiedników elfów, gnomów i wróżek. Złośliwy lud opuszczał swoje podziemne kurhany, krążąc wokół ludzkich osad i szukając okazji do wyrządzenia szkody. Wiosenne duchy pragnęły skraść ludziom szczęście, zbiory lub zdrowie. Cisza majowej nocy oznaczała, że niewidzialni sąsiedzi są tuż obok, ukryci w mroku i gotowi do ataku.

 Aby przetrwać ten mroczny okres, domostwa zamieniano w prawdziwe twierdze. Zapisy z Narodowego Archiwum Folkloru Irlandii dowodzą, że w wigilię maja ludność gorączkowo zbierała żółte kwiaty, najczęściej pierwiosnki i jaskry. Rozsypywano je na progach, parapetach i dachach. Wierzono, że złośliwe istoty nie potrafią przekroczyć tak pachnącej zapory w słonecznym kolorze. James George Frazer w swoim epokowym dziele Złota gałąź przypomina z kolei o ochronnej mocy majowych ognisk. Rozpalano je na wzgórzach, a ich gryzący dym miał odstraszać wszelkie złe moce i oczyszczać przestrzeń ze zgubnych wpływów złośliwego ludu. Nad drzwiami stajni i obór wieszano gałązki jarzębiny, chroniąc inwentarz przed urokami i wyssaniem sił życiowych przez byty z ciemności.

 Nawet jeśli dom był bezpieczny, wyjście na zewnątrz stanowiło śmiertelne ryzyko. Prawdziwe niebezpieczeństwo czaiło się w lesie. Majowa roślinność wybucha z niesłychaną gwałtownością, zamieniając znane zagajniki w nieprzeniknione, zielone labirynty. Zboczenie z utartej ścieżki w gęstym lesie to najgorsze, co można zrobić podczas majowego spaceru. Bujna zieleń pożera znane punkty orientacyjne, a korony drzew odcinają światło. Dawne podania ostrzegały, że w takich chwilach utrata kierunku to nie wina słabej orientacji w terenie, lecz celowe działanie mieszkańców lasu. Gęstwina mami zmysły i wciąga wędrowca w miejsca, z których nie ma już powrotu do ludzkiego świata. Gdy następnym razem podczas wieczornego spaceru poczujesz zapach mokrej ziemi i zauważysz, jak bardzo rozrosły się paprocie, pamiętaj, aby trzymać się szlaku.