Mgły nad North Shields

 North Shields to miejsce, które nie straszy w oczy. Ono robi to znacznie subtelniej. Nie ma tam wielkich zamków owianych legendami ani kamiennych kręgów stojących pośród wrzosowisk. To portowe miasto na północy Anglii wydaje się na pierwszy rzut oka zwyczajne: stare domy z cegły, rybackie kutry, mokre od deszczu ulice i wiatr ciągnący od Morza Północnego. A jednak wystarczy posiedzieć tam trochę dłużej, zwłaszcza jesiennym wieczorem, żeby zrozumieć, dlaczego właśnie takie miejsca rodzą najlepsze opowieści o duchach.

 North Shields od zawsze żyło morzem. Morze dawało pracę, jedzenie i pieniądze, ale równie często odbierało ludzi bez ostrzeżenia. W dawnych czasach niemal każda rodzina znała kogoś, kto wypłynął i już nie wrócił. Nic więc dziwnego, że przez pokolenia narastały tam historie o marynarzach widywanych podczas mgły na nabrzeżu, o światłach pojawiających się na wodzie podczas sztormu i o postaciach stojących nocą przy dokach, które znikały, kiedy ktoś próbował podejść bliżej.

 To właśnie mgła wydaje się tam najważniejsza. W wielu miejscach mgła jest tylko pogodą. W North Shields staje się częścią krajobrazu psychicznego. Potrafi pochłonąć ulicę w kilka minut. Tłumi dźwięki. Rozmywa światła latarni. Zwykłe kroki na mokrym chodniku zaczynają wtedy brzmieć tak, jakby ktoś szedł tuż za tobą. Człowiek zaczyna rozumieć, dlaczego dawni mieszkańcy tak łatwo wierzyli w rzeczy, których nie potrafili wyjaśnić.

 Najciekawsze w lokalnym folklorze jest jednak to, że nie przypomina on bajek o rycerzach i smokach. To raczej opowieści szeptane po pubach. Historie ludzi, którzy „coś widzieli”, ale nie chcieli o tym za dużo mówić. W starych angielskich miastach portowych granica między rzeczywistością a legendą zawsze była cienka. Zwłaszcza nocą.

 W XIX wieku w North Shields krążyła historia o duchu kobiety widywanej w jednym z domów. Podobno słyszano tam dziwne hałasy, przesuwające się meble i kroki na pustych schodach. Dwóch chłopaków postanowiło podobno spędzić noc w nawiedzonym miejscu i jeden z nich miał zobaczyć bladą postać kobiety ubranej na biało. Dzisiaj można wzruszyć ramionami i powiedzieć, że to tylko stara miejska legenda. Problem w tym, że każde takie miasto ma własną wersję podobnej historii. I właśnie dlatego tak łatwo uwierzyć, że coś jednak mogło się wydarzyć.

 North Shields ma też w sobie coś niezwykle melancholijnego. To nie jest folklor krzykliwy ani teatralny. Bardziej przypomina echo dawnego życia portu. Można sobie wyobrazić marynarzy wracających nocą do domu po wielu miesiącach na morzu. Mokre płaszcze. Światła tawern odbijające się w kałużach. Krzyk mew słyszany gdzieś w ciemności. I ten niepokój, że morze nigdy do końca nie oddaje swoich zmarłych.

 Być może właśnie dlatego takie miejsca fascynują bardziej niż najgłośniejsze historie o nawiedzonych zamkach. W North Shields wszystko wydaje się bardziej prawdopodobne. Duch nie pojawia się tam w błysku pioruna. On stoi gdzieś dalej, przy porcie, ledwo widoczny pośród mgły. I przez chwilę człowiek naprawdę nie jest pewien, czy widział coś nadnaturalnego, czy tylko własną wyobraźnię.