Olgoj-chorchoj

 Pustynia Gobi to jedno z tych miejsc na Ziemi, gdzie czas zdaje się płynąć zupełnie inaczej, a ludzka wyobraźnia nieustannie zderza się z bezlitosną naturą. Kiedy myślimy o potworach i mitycznych bestiach, zazwyczaj kierujemy nasz wzrok w stronę starożytności, zakurzonych ksiąg i zapomnianych legend. 

Tymczasem w samym sercu azjatyckich piasków żyje opowieść na wskroś współczesna, która do dziś przyprawia o gęsią skórkę zarówno rdzennych koczowników, jak i zagranicznych poszukiwaczy przygód. Mowa o stworzeniu znanym jako olgoj-chorchoj, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza po prostu robaka jelitowego. Sama nazwa brzmi dość makabrycznie, ale idealnie oddaje wygląd tej istoty. Miejscowi opisują ją bowiem jako gigantycznego, niezwykle grubego robaka, który do złudzenia przypomina nabrzmiałe krowie jelito.

 Najbardziej niepokojący w relacjach świadków jest fakt, że olgoj-chorchoj nie posiada ani wyraźnej głowy, ani ogona. W bezkresnym morzu piasku trudno nawet zorientować się, w którą stronę zmierza ten podziemny drapieżnik, dopóki nie jest na ucieczkę za późno. Bestia ta nie musi zresztą wcale zbliżać się do swojej ofiary, by posłać ją na tamten świat. Według niezliczonych opowieści mongolskich pasterzy, robak śmierci opanował sztukę zabijania na odległość, i to na dwa wyjątkowo przerażające sposoby. Z jednej strony przypisuje mu się zdolność plucia niezwykle żrącym kwasem, który potrafi zniszczyć wszystko, co stanie na jego drodze. Z drugiej strony, niektórzy twierdzą, że potwór ten potrafi emitować potężne, śmiertelne wyładowania elektryczne. Wystarczy jeden nieostrożny krok na wydmie, by z uśpionego pod powierzchnią piasku zła uwolniła się zabójcza energia.

 Mogłoby się wydawać, że w dobie satelitów, zaawansowanych kamer i wszechobecnej technologii takie opowieści szybko zostaną włożone między bajki, dołączając do innych zakurzonych mitów. Jednak olgoj-chorchoj fascynuje świat do tego stopnia, że kryptozoologowie wciąż organizują wyczerpujące ekspedycje na pustynię Gobi. Przemierzają oni najdziksze i najbardziej niegościnne zakątki tego pustkowia, wiercąc w ziemi, rozstawiając sprzęt pomiarowy i przesłuchując lokalnych mieszkańców w nadziei na zdobycie choćby najmniejszego dowodu na istnienie kryptydy.

 Jak dotąd piaski pustyni pilnie strzegą swoich tajemnic i nikomu nie udało się schwytać legendarnego robaka śmierci. Być może olgoj-chorchoj to wyłącznie zbiorowy wytwór ludzkiego umysłu, uosobienie lęku przed morderczym klimatem i ukrytym w surowej naturze zagrożeniem. A może jednak gdzieś tam, pod palącym mongolskim słońcem, wciąż przesuwa się w milczeniu bezoki, krwistoczerwony drapieżnik, cierpliwie czekając na kolejnego nieszczęśnika, który odważy się zakłócić spokój jego podziemnego królestwa.