Zimni Ogrodnicy i Lodowa Panna

 Majowe dni potrafią rozpieścić słońcem i obudzić w nas beztroskę. Kiedy jednak słońce chowa się za horyzontem pomiędzy dwunastym a piętnastym maja powietrze nagle gęstnieje. Przychodzi nienaturalny chłód wyciągający ciepło z nagrzanej ziemi i ludzkich kości. 

 Meteorolodzy mówią o układach barycznych i napływie powietrza polarnego z północy. Dawne ludowe wierzenia i intuicja podpowiadają jednak coś zgoła innego. Ten lodowaty podmuch to nie jest zwykłe zjawisko atmosferyczne. To obezwładniająca obecność bytów powracających z zaświatów aby przypomnieć o chłodzie grobu. Nazywamy ich Zimnymi Ogrodnikami oraz Zimną Zośką. Warto przyjrzeć się temu kim byli za życia ci tajemniczy patroni nagłych mrozów.

 Dwunasty maja należy do świętego Pankracego. Ten wczesnochrześcijański męczennik stracił życie w Rzymie w roku trzysta czwartym. Miał zaledwie czternaście lat kiedy został ścięty mieczem za wiarę podczas prześladowań zarządzonych przez cesarza Dioklecjana. Wyobraźcie sobie młodego chłopca wrzuconego w machinę brutalnego imperium. Jego obcięta głowa i okaleczone ciało spoczęły w rzymskich katakumbach. Być może to właśnie szok przedwczesnej śmierci sprawia że jego duchowy powrót w maju zamraża budzące się życie. Zimny oddech Pankracego niszczy to co młode i bezbronne w świecie natury niczym bezlitosny kat uderzający ostrzem.

 Trzynasty maja to domena świętego Serwacego z Tongeren. Żyjący w czwartym wieku rygorystyczny biskup był postacią niezwykle surową i bezkompromisową. Przepowiadał krwawe najazdy barbarzyńców i walczył z herezjami nie znając litości dla odstępców. Zmarł w roku trzysta osiemdziesiątym czwartym w mieście Maastricht. Tradycja głosi że jego widmowa sylwetka po dziś dzień przynosi tchnienie żelaznej dyscypliny. Kiedy nadciąga noc Serwacego temperatura gwałtownie spada jakby stary biskup wciąż przemierzał w mroku ogrody karząc uśpioną ziemię za naiwne oddawanie się wiośnie.

 Czternastego maja nadchodzi święty Bonifacy z Tarsu. Jego historia przypomina gotowy scenariusz na ponurą i krwawą opowieść. Bonifacy prowadził hulaszcze życie rzymskiego lekkoducha dopóki bogata patrycjuszka nie wysłała go na wschód po cudowne relikwie. Na miejscu w roku trzysta siódmym poruszony widokiem torturowanych ludzi sam przyznał się do wiary chrześcijańskiej. Został poddany potwornym katuszom. Rozrywano go żelaznymi pazurami i wrzucano do wrzącej smoły a na koniec zgilotynowano. Jego powrót w połowie miesiąca przynosi najbardziej dojmujący mróz. To upiorny chłód człowieka którego ciało najpierw doświadczyło ekstremalnego gorąca a potem zostało uwięzione w lodowatej pustce.

 Cykl zamyka piętnastego maja Lodowa Panna znana powszechnie jako święta Zofia. Opowieści o niej mówią że żyła w Rzymie w drugim wieku i była matką trzech córek noszących imiona Wiara Nadzieja oraz Miłość. Wszystkie jej dzieci poddano okrutnym wymyślnym torturom i zamęczono na jej własnych oczach. Zofia zmarła z niewyobrażalnej rozpaczy na ich grobie zaledwie kilka dni później. To nieludzkie cierpienie matki na zawsze zamieniło jej serce w martwy lód. Jej coroczne nawiedzenie ziemi jest cichym spazmem żałoby. Lodowaty wiatr Zofii to oddech kogoś kto stracił absolutnie wszystko i nie potrafi znieść widoku majowego rozkwitu.

 Kiedy następnym razem w połowie miesiąca wyjdziesz wieczorem przed dom i poczujesz jak włoski jeżą ci się na karku z powodu nagłego spadku temperatury zastanów się dobrze nad tym co cię otacza. Zobaczysz szron osadzający się na młodych liściach w nienaturalnie szybkim tempie. To nie jest chłodny front znad bieguna który szczypie cię w policzki. To Pankracy, Serwacy, Bonifacy i Zofia przechodzą cicho tuż obok ciebie niosąc echa starożytnych egzekucji i nieskończonej rozpaczy. Zamykają wiosnę w lodowatym uścisku by żaden żywy człowiek nie zapomniał że śmierć zawsze krąży w pobliżu.