Czerwiec ma w sobie coś z obietnicy

 Czerwiec to taki miesiąc, który jeszcze nie jest pełnią wakacji, ale już pachnie latem. Jeszcze trochę codzienności, jeszcze ostatnie obowiązki, ostatnie szkolne sprawdziany, ostatnie poranne pośpiechy, ale w powietrzu czuć już zmianę. Dni są długie, wieczory jasne, a świat zdaje się zwalniać chociaż na chwilę.

 Czerwiec pachnie truskawkami, skoszoną trawą, rozgrzanym chodnikiem po pierwszym naprawdę ciepłym dniu i deszczem, który nagle przychodzi po dusznym popołudniu. To miesiąc otwartych okien, śpiewu ptaków o świcie, kwitnących ogrodów i pierwszych planów snutych z myślą o lecie.

 Ma w sobie dziecięcą radość końca roku szkolnego, tę niecierpliwość, kiedy człowiek czekał już tylko na świadectwo, wakacje i długie dni bez zegarka. Ma też coś dojrzalszego, spokojniejszego. Przypomina, że życie nie zawsze musi pędzić. Że czasem warto usiąść wieczorem na ławce, popatrzeć na niebo i po prostu pobyć.

 Czerwiec jest jak uchylone drzwi do lata. Jeszcze stoimy na progu, ale już czujemy ciepło po drugiej stronie. I może właśnie dlatego ten miesiąc tak łatwo budzi w nas nadzieję. Bo wszystko wydaje się trochę lżejsze, jaśniejsze i bardziej możliwe.

 Niech więc ten czerwiec będzie dobry. Niech przyniesie trochę spokoju, trochę słońca, kilka pięknych zachodów, zapach truskawek na stole i takie chwile, do których będzie się chciało wracać pamięcią, gdy lato dawno już minie.