Diabeł tkwi w szczegółach, czyli dlaczego wszyscy kochamy Lincoln Impa

 Kiedy przekraczamy progi monumentalnych, gotyckich katedr, zazwyczaj odruchowo zadzieramy głowę, by podziwiać niebotyczne sklepienia. Oczekujemy wzniosłości. Spodziewamy się zastępów świętych z kamiennymi aureolami, aniołów z rozpostartymi skrzydłami i witraży, które filtrują światło tak, by każdy czuł się odpowiednio maluczki. I w katedrze w angielskim Lincoln to wszystko oczywiście jest. Ale to nie majestatyczni święci ani perfekcyjnie wyrzeźbione chóry anielskie skradły serca turystów i mieszkańców. Zrobił to on. Lincoln Imp.

 Mały, brzydki, psotny demon, który z ironicznym uśmieszkiem siedzi ze skrzyżowanymi nogami wysoko pomiędzy łukami i zdaje się mówić: "I co z tego, że to dom Boży? Ja tu rządzę".

 Zanim przejdziemy do tego, dlaczego ten mały potworek jest tak fascynujący, warto przypomnieć sobie, jak w ogóle wylądował na jednym z filarów tzw. Chóru Anielskiego (Angel Choir). Według XIV-wiecznej legendy, Szatan wysłał w świat dwa złośliwe chochliki, by siały chaos. Po tym, jak narobiły bałaganu w kilku innych miejscach, trafiły w końcu do katedry w Lincoln. Zaczęły rozbijać witraże, niszczyć meble, przeszkadzać biskupowi i przewracać wiernych. Wtedy z księgi hymnów (według innej wersji – po prostu znikąd) wyłonił się anioł i rozkazał im przestać. Jeden z demonów, wykazując się resztkami rozsądku, uciekł w popłochu. Drugi – ten bardziej zuchwały – zaczął rzucać w anioła kamieniami. Karząca sprawiedliwość była natychmiastowa: anioł zamienił bezczelnego impa w kamień. I tak siedzi tam do dziś.

 Brzmi jak klasyczna, moralizatorska przypowieść o tym, że zło zostaje ukarane, a dobro triumfuje, prawda? Tyle tylko, że historia lubi płatać figle równie chętnie co same chochliki.

Figurka słynnego diabełka, czyli The Lincoln Imp, znajduje się w Lincoln Cathedral w mieście Lincoln w Anglii.

 Gdyby średniowieczni rzeźbiarze i kaznodzieje mogli spojrzeć na współczesne Lincoln, prawdopodobnie chwyciliby się za głowy. Bo kto wygrał w starciu o duszę i tożsamość miasta? Oczywiście, że diabełek. Anioł, który wykonał brudną robotę i przywrócił porządek, jest dziś zaledwie tłem przypowieści. Tymczasem skamieniały imp stał się niekwestionowanym symbolem całego hrabstwa Lincolnshire. Jego szelmowski uśmiech znajdziesz wszędzie: na breloczkach i magnesach lodówkowych, na koszulkach, kubkach i w logo lokalnych firm. Nawet zawodnicy miejscowego klubu piłkarskiego, Lincoln City F.C., z dumą noszą przydomek "The Imps" (Chochliki).

 To fascynujący fenomen psychologiczny. Zamiast utożsamiać się z absolutnym, anielskim dobrem i perfekcją, ludzie woleli wziąć na sztandary małego, uwięzionego w kamieniu chuligana. Dlaczego?

 Być może dlatego, że anioły są nudne. Są idealne, bezbłędne i chłodne w swojej perfekcji. A Lincoln Imp jest uroczo ludzki w swoim nieposłuszeństwie. Przypomina nam tę cześć naszej natury, która ma ochotę rzucić papierkiem w nudnym teatrze, roześmiać się w najmniej odpowiednim momencie albo po prostu tupnąć nogą, gdy zmuszają nas do powagi. Imp uosabia mały bunt, psotę i niedoskonałość – cechy, które są nam znacznie bliższe niż anielska świętość.

 Dziś turyści odwiedzający przepiękną katedrę w Lincoln wyposażani są w specjalne lornetki lub lusterka, a przewodnicy ochoczo wskazują konkretną kolumnę, gdzie trzeba zadrzeć głowę. Wszyscy szukają małego, rogatego potworka.

 Może to jest prawdziwy morał tej opowieści. Choć budujemy wielkie, idealne struktury i staramy się dążyć do perfekcji, na koniec dnia to właśnie drobne pęknięcia, urocze błędy i odrobina chaosu sprawiają, że dana historia zostaje z nami na zawsze. Kamienny anioł z pewnością wykonał swoje zadanie wzorowo, ale to skamieniały imp jest tym, który dostał nieśmiertelność na tysiącach pamiątkowych kubków. W końcu, jak powszechnie wiadomo, diabeł tkwi w szczegółach.