Potwór z Flatwoods

 Wyobraźmy sobie ciepły, wrześniowy wieczór tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego drugiego roku w malutkim, uśpionym miasteczku Flatwoods w Wirginii Zachodniej. Grupa dzieciaków kopie piłkę, gdy nagle niebo przecina jaskrawy, płonący ślad. Coś spada na wzgórze okolicznego rolnika. W tamtych czasach, u progu zimnej wojny i w przededniu wielkiego boomu na opowieści o latających talerzach, taki widok działał na wyobraźnię mocniej niż jakikolwiek dzisiejszy film science fiction. Chłopcy ruszają w stronę lasu, zabierając po drodze matkę dwóch z nich, panią Kathleen May, oraz psa. Nikt z nich nie przypuszcza, że ta rutynowa wyprawa po dawkę nastoletniej adrenaliny zapisze się złotymi zgłoskami w historii światowej ufologii.

 Gdy dotarli na zamglone wzgórze, ich latarka rozdarła mrok, a ich oczom ukazało się coś, co do dziś wywołuje gęsią skórkę u miłośników zjawisk paranormalnych. Z ciemności wyłoniła się potężna, ponad trzymetrowa postać. Jej głowa miała osobliwy kształt przypominający odwrócone serce lub as pik, z którego emanowało hipnotyzujące, krwistoczerwone światło. Ciało stwora wydawało się ciemnozielone, a jego dolna część przypominała metalową, mocno plisowaną spódnicę. Jakby tego było mało, maszkara nie miała nóg, lecz unosiła się nad ziemią, lewitując prosto w stronę przerażonych przybyszów. Wydała z siebie ostry, syczący dźwięk, a wokół rozniósł się potworny, chemiczny odór przypominający siarkę. Ucieczka była jedynym logicznym rozwiązaniem. Najgorsze przyszło jednak później, kiedy to większość świadków spotkania zapadła na dziwną chorobę, zmagając się z nudnościami, drgawkami i silnym obrzękiem gardła, co lokalni lekarze porównywali do objawów zatrucia gazem bojowym.

 Historia ta szybko zyskała status legendy, a Braxton County Monster, bo tak też zaczęto go nazywać, stał się lokalnym celebrytą. Jednak w tym miejscu do akcji wkraczają sceptycy, którzy na przestrzeni lat utkali zupełnie inne, boleśnie przyziemne wyjaśnienie tej nocy. Otóż owego wieczoru nad stanem rzeczywiście przelatywał meteor, co rozbudziło wyobraźnię grupy. Gdy weszli w gęstą mgłę, ich zmysły były napięte do granic możliwości. Naukowe śledztwo sugeruje, że rzekomym kosmitą była po prostu płomykówka zwyczajna, czyli całkiem spora sowa, która siedziała na gałęzi drzewa. Płomykówki mają charakterystyczną, sercowatą tarczę wokół oczu, a ich ślepia w nocy silnie odbijają światło latarki na czerwono. Zaniepokojony ptak potrafi rozłożyć skrzydła, syczeć jak demon i gwałtownie się poruszyć, co w połączeniu z układem gałęzi i panującą ciemnością mogło stworzyć iluzję trzymetrowego przybysza z obcej planety. Nawet trujący gaz daje się wyjaśnić oparami z lokalnych roślin lub zwyczajnym, somatycznym efektem skrajnego przerażenia.

 Chociaż wersja z sową brzmi niezwykle logicznie, urok folkloru polega na tym, że prawda rzadko kiedy wygrywa z dobrą opowieścią. Flatwoods do dziś żyje swoim potworem, sprzedając turystom gadżety, stawiając gigantyczne krzesła w kształcie asa pik i celebrując rocznicę tamtego niezwykłego wieczoru. Nawet popkultura, od gier wideo po literaturę, wciąż chętnie wraca do wizerunku tej metalowej spódnicy i świecących oczu. To piękny dowód na to, jak cienka jest granica między naturą a naszą ludzką potrzebą wierzenia w nieznane. 

 Niezależnie od tego, czy na wzgórzu wylądował kosmiczny podróżnik, czy też zszokowana sowa po prostu broniła swojego terytorium przed grupą ludzi z latarkami, Potwór z Flatwoods pozostaje jednym z najbardziej urokliwych i trwałych mitów amerykańskiej prowincji.