W objęciach strachu

Nocny skrzek. Słyszałem go od momentu, odkąd tutaj zamieszkałem.

 Jeszcze jak tego pierwszego wieczoru wypakowywałem swoje książki z kartonu, słyszałem to charakterystyczne: ''hu-hu-huuu!''. Pamiętam, że kiedy powtórzyło się to kilkukrotnie, zostawiłem swoje rzeczy i stanąłem przy oknie.

-Co ci się dzieje? - moja dziewczyna, Sonia, weszła do pokoju i zobaczyła akurat, jak przyciskam nos do szyby. - Co tam jest takiego ciekawego?

-Słyszysz to?

-Co?

-Ciii....

 Po paru chwilach znów słychać było przeciągłe: ''hu-hu-huuu!''.

 Sonia spojrzała na mnie jak na wariata.

-To cię tak poruszyło? Zwykła sowa?

-Wybacz, ale jako mieszczuch nie przywykłem do słyszenia hukania sów! - mruknąłem nieco obrażony, że nie zrobiło to na niej takiego wrażenia jak na mnie. Ale ona przecież musiała to słyszeć codziennie.

 Ona w odpowiedzi przewróciła znudzona oczami.

-Daj spokój! Musisz teraz przywyknąć, co wieczór będziesz słyszał takie koncerty...

-Ale on mi nie przeszkadza! - uśmiechnąłem się. - Dla mnie to nowość. Wiesz może co to za gatunek?

-Musisz porozmawiać z moim ojcem, on powinien wiedzieć – Sonia stanęła przy oknie i również zaczęła wpatrywać się w wieczorne ciemności. W oddali było widać zarysy brzozowego zagajniczka.

 -...z tego co się orientuje, to za naszym płotem urzęduje puszczyk. To on tak skrzeczy po zachodzie słońca – ojciec Sonii nie był ani specjalnie zdziwiony, ani poruszony moim pytaniem o sowę. - Ale taki urok mieszkania przy lesie. Zimą będziesz mógł zobaczyć o świcie sarny za płotem...

-Myślałem, że ta sowa siedzi gdzieś bliżej – odezwałem się nieśmiało. Już mu nie chciałem mówić, że miałem na myśli tą cholerną starą szopę która stała prawie na środku podwórka. Dla niego to była świętość. - Że może gdzieś w tych brzózkach...

-Dawno bym wyciął te brzózki gdyby nie Sonia, która uparła się żeby tam były... Według niej są bardzo urokliwe... Ale nasz puszczyk chyba nie przylatuje na podwórko. Ewentualnie traktuje je jak jadłodajnie, bo dawno nie widziałem żadnych śladów nornic...

 Tak, Sonia była oczkiem w głowie swojego ojca. Typowa ''córeczka tatusia''. Chyba tylko ze względu na nią zaakceptował mnie. Zresztą ja miałem to samo. Gdyby nie ona, to nie chciałbym nigdy mieć z tym człowiekiem nic wspólnego. Nie chodzi o to, że był zły czy coś. Różnił się od ludzi których znałem do tej pory. Czasem miałem wrażenie, że czas w jego życiu zatrzymał się gdzieś w latach dziewięćdziesiątych. Uwielbiał wspominki w stylu: ''jak to kiedyś było'', i nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że każde te wspomnienia kończyły się próbami udowodnienia wielkości wsi nad miastem. Przynajmniej ja tak to odbierałem. Trochę tak, jakbym ja próbował wmówić mu, że mieszkańcy miasta są lepsi niż mieszkańcy wsi. A ja prawdę mówiąc nie patrzyłem na to wszystko nigdy w ten sposób.

 Na szczęście rzadko go widywałem, nawet w domu. Dorabiał sobie do emerytury jako nocny stróż, więc większą część dnia spędzał u siebie w pokoju. A my i tak byliśmy wtedy w pracy. W tygodniu widywaliśmy się tylko w przelocie wieczorami lub nad ranem.

 Sonia była całkiem inna niż jej ojciec. Radosna, zdolna, świetnie czuła się w Częstochowie, gdzie studiowaliśmy. Od razu wpadła mi w oko. Nigdy nie miałem problemu z tym, że pochodzi ze wsi. Ona też nie robiła z tego tajemnicy. Zresztą... to był dom na wsi pod lasem, a nie gospodarka z krówkami i świnkami. Jeszcze jak żyła jej matka, to mieli tutaj gospodarkę z prawdziwego zdarzenia, ale po jej śmierci już nikt nie chciał się tym zajmować. Podobno zresztą większość zwierząt i maszyn została sprzedana, a pieniądze z tego poszły w całości na jej leczenie. Ale rak to okrutny przeciwnik i rzadko kiedy daje się pokonać.

 Ta stara szopa, która stała pośrodku podwórka, była ostatnią pamiątką po tamtych czasach. Teraz były w niej stare rupiecie, narzędzia, rowery... Sonia nawet kiedyś się zaśmiała, że kiedyś ją zburzymy, robiąc tym samym miejsce na altankę z widokiem na brzózki.

 Ale jej ojciec nie chciał nawet o tym słyszeć.

-Nic nie zmieniaj, może wam się jeszcze przyda – powtarzał jej wtedy uparcie.

-Do czego ten straszak ma nam się przydać? - zapytałem raz swojej dziewczyny.

-On ciągle wierzy, że jeszcze kiedyś zaczniemy tutaj gospodarzyć – zaśmiała się Sonia.

-My?? Niby czym i jak??

-Nie miej tak przerażonej miny! Przecież mu nie powiem, że nigdy w życiu... To by go zabiło...

 Wzruszyłem ramionami.

-Przecież on na pewno wie, że ani ty ani ja, nie nadajemy się do prowadzenia gospodarki. Zresztą teraz to nie opłacalne.

-Mój głos rozsądku – dostałem buziaka w czółko. - Spokojnie, nie kupi nam w prezencie ślubnym ciągnika...

-Weź, żebyś nie wykrakała...

 Nasza sowa co wieczór przypominała o sobie. Jej: ''hu-hu-huuu!'', z mniejszą lub większą częstotliwością, zdawało się nieść przez całą wieś. Przyznam, że bym się zmartwił, gdybym jej nie usłyszał.

 Pewnego jesiennego wieczoru (a było to już kilka miesięcy po moim zamieszkaniu tutaj) zapędziłem się do starej szopy. Z latarką w ręku szukałem gazu do nabijania zapalniczek. Kiedy wreszcie wyszedłem na zewnątrz, znienacka zaświeciłem w stronę brzózek, gdzie dalej był już tylko płot, łąka i ściana lasu. I za tym płotem zobaczyłem na wysokości ziemi mnóstwo świecących oczek, które zdawały się obserwować cóż ja takiego robię.

 Aż uśmiechnąłem się pod nosem na wyobrażenie tych wszystkich lisków, borsuków czy kun, które tam były. I wtedy znów odezwało się przeciągłe: ''hu-hu-huuu!''.

-Fiuuuu.... - próbowałem zagwizdać, ale nie wyszło najlepiej.

 Odwróciłem się i ruszyłem powoli w kierunku domu.

-Hu-hu-huuu! Hu-hu-huuu!...

 Przystanąłem na chwilę, bo ten skrzek dobiegał jakby z dachu szopy. A przecież jeszcze kilkanaście sekund temu słychać go było z lasu.

 Skierowałem światło latarki w górę, ale nic nie było widać. A już na pewno nie było tam żadnej sowy.

 Byłem tak zaoferowany szukaniem jej, że nawet nie usłyszałem Sonii, która wyszła mi naprzeciw.

-Co ty robisz??... Nie bój się. Czemu świecisz po dachu??

-Wystraszyłaś mnie! - zdenerwowałem się trochę. Chyba jednak bardziej na to, że nie miała czapki na głowie. - Po co przyszłaś??

-Widziałam z kuchni, że już szedłeś do domu, ale nagle się wróciłeś tutaj... Pomyślałam że coś się stało.

-Tak, stało się. Nie znalazłem gazu.

-Jakiś ty drażliwy dzisiaj – zachichotała dziewczyna. - Jutro, jak będziemy wracać z pracy, to wjedziemy na większe zakupy...

-I to jest bardzo dobra myśl! - objąłem ją ramieniem i chciałem iść już do domu, ale zamiast tego znów zaświeciłem latarką w stronę brzózek. - Spójrz tam!

 Świecące oczka nadal nam się przyglądały. Było ich nawet więcej niż wcześniej.

-Chciałbym wiedzieć, co nam się teraz stamtąd przygląda – odezwałem się.

-A wiesz, że to akurat możliwe! - ożywiła się Sonia. - Mój tata kupił kiedyś foto-pułapkę, żeby wiedzieć jakie zwierzęta podchodzą do paśnika tam w lesie... Ale wywiesił ją tylko parę razy i zrezygnował, bo same sarny i lisy się kręciły... Powiem mu, żeby ją znalazł, to ją podładujemy i wyniesiemy tam za płot...

-Widzę, że nie możesz się doczekać, żeby poprzyglądać się tym lisom i sarnom...

 Następnego dnia po powrocie z pracy od razu wzięliśmy się do działania. Foto-pułapka już na nas czekała, z naładowanymi bateriami i sformatowaną kartą pamięci w środku. Jeszcze zanim zapadł zmrok, ruszyliśmy w stronę lasu za płotem, żeby tam zostawić ją na parę dni.

-Może nam się nagra jakiś wilk! - zażartowałem, próbując ją zawiesić na drzewie. - To by dopiero był hit... i poruszenie na całą wieś.

-Szybciej ci się nagra jakiś lis czy borsuk – odparła Sonia, przyglądając się co robię. - Nie za nisko?

-W sam raz raczej. Twój tata mówił, żeby nie dawać jej przy samej ziemi... Kto wie, może spodoba nam się ta zabawa i zainwestujemy w drugą taką.

-Pewnie liczysz na to, że nam się twoja sowa nagra.

-To by ta kamerka musiała być skierowana w górę. A nie podejrzewam jej o taki przejaw towarzyskości...

-Jutro zobaczymy.

 Ale te ''jutro'' nam się bardzo przedłużyło. Przez kilka kolejnych dni musiałem zostawać dłużej w pracy, i wracałem dopiero wieczorami. Ostatnią moją myślą było wtedy, żeby iść do lasu po foto-pułapkę. Sonia, którą przez ten czas odbierał z pracy ojciec, również nie wykazywała chęci spacerowania samej po lesie.

 Tylko nasza sowa była niezawodna. Każdego wieczoru było słychać jej:

-Hu-hu-huuu! Hu-hu-huuu!...

 Kiedy wreszcie udało mi się wrócić o normalnej porze i pójść do lasu po foto-pułapkę, byłem już święcie przekonany, że baterie w niej już dawno się wyczerpały. Dlatego można tylko wyobrazić sobie moje zdziwienie, kiedy okazało się że ta nadal nagrywa.

-Przyjdź potem do mnie i opowiedz, co się nagrało – powiedział ojciec Sonii kiedy wróciłem do domu. - Sam jestem ciekawy.

-Pewnie jest tam tylko kilka lisów i saren – mruknąłem pod nosem.

 Poszedłem do nas na górę, włączyłem laptopa. Czekając aż się uruchomi, podłączyłem akumulatorki z foto-pułapki do ładowania. Włożyłem kartę pamięci do czytnika i czekałem, aż system zajarzy że coś nowego jest do niego podłączone.

 Po chwili na ekranie laptopa pojawił się rząd miniaturek z nagraniami. Niektóre były z nocy, inne zrobione w ciągu dnia. Zacząłem je po kolei puszczać. Nie chciałem czekać aż Sonia do mnie przyjdzie. Przecież sama sobie będzie mogła je włączyć.

 Część nagrań była taka sama: widok na zarośla. Coś jednak musiało wtedy ruszać foto-pułapkę, skoro zaczynała nagrywać. Ale nie było na tych nagraniach widać żadnych zwierząt. Za to na kilku innych obejrzałem liska, który kręcił się między drzewami. Zobaczyłem też kunę, która ze swoją kitą tak śmiesznie podskakiwała, jakby chciała coś złapać.

 Już miałem dać sobie spokój z oglądaniem dwóch ostatnich nagrań, ale na miniaturze zobaczyłem coś dziwnego. Przeczucie okazało się słuszne. Na jednym nagraniu było widać mężczyznę ubranego w ciemne kolory, jak przechodzi w pobliżu foto-pułapki, nie zwracając na nią uwagi. Było to o tyle niepokojące, że nagranie było z godziny drugiej w nocy. Z kolei na ostatnim nagraniu był znów uchwycony ten mężczyzna, na dodatek w towarzystwie drugiego osobnika w kapturze. Oboje chyba przez chwilę rozmawiali patrząc w tym samym kierunku. Nagle jeden z nich machnął ręką i zniknął z pola widzenia foto-pułapki. Nagranie się skończyło.

 Siedziałem przy tym laptopie i nie wiedziałem co robić. W pierwszej chwili chciałem zawołać ojca Sonii i pokazać mu te nagrania, ale zaraz sobie wyobraziłem jakie wrażenie to na nim zrobi. I to wrażenie nie musiało by być pozytywne. Gdyby mi ktoś pokazał takie nagrania tuż zza mojego płotu, to byłbym przerażony. Tak jak teraz. Sonia też nie mogła o niczym wiedzieć, bo na pewno powiedziałaby ojcu. Takie błędne koło.

Zamknąłem laptopa.

 Przez chwilę siedziałem w ciszy, nasłuchując. Jakbym spodziewał się, że zaraz coś usłyszę. I wtedy znów się odezwała.

-Hu-hu-huuu!

 Zamarłem. To nie był dźwięk z lasu. To było bliżej. O wiele za blisko jak na moje ucho.

 Podszedłem do okna i odsunąłem firankę. Na podwórku panowała ciemność. Jedynie z kuchni padała wąska smuga światła, kończąca się w połowie trawnika. Dalej zaczynała się czarna plama, w której ginęły brzózki.

 Przez chwilę nic się nie działo.

-Hu-hu-huuu!

 Tym razem nie miałem wątpliwości. To był dach szopy.

 Poczułem chłód, choć w pokoju było ciepło. Cofnąłem się od okna i spojrzałem w stronę drzwi. Miałem ochotę zejść na dół, powiedzieć wszystko Sonii, pokazać jej nagrania… cokolwiek.

 Ale coś mnie powstrzymało. Sam nie wiedziałem co.

 Położyłem się, lecz nie zmrużyłem oka przez długie godziny.

 Rano wszystko wyglądało normalnie. Sonia krzątała się w kuchni, jej ojciec siedział przy stole i czytał gazetę. Nawet zapach kawy był taki jak zawsze. Tylko ja czułem, że coś się zmieniło. Jakby coś zostało naruszone.

-Coś niewyraźny jesteś — rzuciła Sonia.

-Nie spałem dobrze.

 Nie dopytywała więcej.

 Przez cały dzień łapałem się na tym, że co chwilę zerkam w stronę lasu. Jakbym spodziewał się, że ktoś tam stoi. Że zaraz zobaczę te sylwetki.

 Ale nie było nic. Nawet śladów zwierząt przy płocie.

 Wieczorem nie zapalałem światła. Usiadłem przy oknie i patrzyłem w stronę brzózek. Nie wiem, ile czasu minęło. Minuty, godziny… wszystko się rozmyło.

 I wtedy coś się poruszyło.

 Najpierw pomyślałem, że to wiatr. Ale zaraz zobaczyłem wyraźniej. Dwie sylwetki stały tuż przy płocie.

 Serce zaczęło walić mi tak mocno, że byłem pewien, że zaraz je usłyszą.

 Jedna z postaci powoli poruszyła głową. Patrzyła jakby w moją stronę. Nie wiedziałem, czy mnie widzi, czy tylko patrzy.

-Hu-hu-huuu! - dźwięk rozległ się tuż nad moją głową.

 Nie pamiętam, kiedy znalazłem się na dole. Stałem na podwórku z latarką w dłoni. Światło drżało razem z moją ręką.

 Podszedłem do szopy. Drzwi były uchylone, mimo że zawsze (zwłaszcza po zmroku) były już zamknięte.

 Zatrzymałem się i nasłuchiwałem, ale wokół panowała martwa cisza. Ale ona też nie była taka zwykła. To była ta cisza, która aż dzwoni w uszach.

 W środku szopy panował półmrok. Zapach starego drewna i kurzu był ciężki, niemal duszący.

Zaświeciłem latarką po kątach, ale wszystko wyglądało tak jak zawsze.

-Hu-hu-huuu!

 Zamarłem, bo ten dźwięk dobiegł z głębi szopy. Na dodatek z miejsca, gdzie nie było żadnego okna.

 Zrobiłem krok do tyłu, świecąc nerwowo latarką po suficie. I wtedy usłyszałem cichy szelest.

Fragment kroniki policyjnej

15 października 2024 rok, powiat częstochowski

 W jednym z domów jednorodzinnych położonych na skraju lasu odnaleziono ciała dwóch osób. Zgłoszenia dokonał właściciel posesji, który wrócił na miejsce nad ranem.

 Na miejscu nie stwierdzono śladów włamania ani obecności osób trzecich.

 Okoliczności zdarzenia pozostają niewyjaśnione.