Dorotka z Pieskowej Skały

 Dawno temu, w zamku w Pieskowej Skale, mieszkała piękna i młoda Dorotka, córka szlachetnego rodu Toporczyków. Jej serce należało do młodego lutnisty, lecz w tamtych czasach miłość rzadko decydowała o losach młodych kobiet. 

 Ojciec Dorotki, kierując się interesami rodu, wydał ją za mąż za starego i surowego właściciela zamku, Piotra Szafrańca. Mimo to Dorotka i jej ukochany nie mogli zapomnieć o sobie. Lutnista, przebrany za mnicha, przedostał się na zamek, by uwolnić ukochaną. Niestety, ich plan został odkryty. Lutnista został schwytany i brutalnie ukarany, a Dorotkę zamknięto w baszcie, skazując na śmierć głodową.

 Legenda głosi, że wierny pies Dorotki, nie zważając na niebezpieczeństwa, wspinał się po stromych skałach, by dostarczać jej resztki jedzenia. Skała, na której znajdowała się baszta, zyskała nazwę Pieskowej Skały, upamiętniając odwagę i lojalność zwierzęcia. Inna wersja opowieści mówi, że Dorotka, nie mogąc znieść cierpienia, rzuciła się z okna baszty, a jej duch do dziś ukazuje się jako Biała Dama.

 Zamek w Pieskowej Skale kryje w sobie także inne tajemnice. Jedna z legend opowiada o Piotrze Szafrańcu, który miał parać się alchemią i czarną magią, próbując zamieniać metale w złoto. Mówi się również o Maczudze Herkulesa, pobliskiej skale, która według podań miała być bronią Krakusa, wbita w ziemię po pokonaniu smoka wawelskiego. Każda z tych opowieści dodaje zamkowi niezwykłego uroku i tajemniczości.